We houden de wet aan voor verlengde jeugdhulp: hulp aan jeugdigen tussen de 18 en 23 jaar.
In verschillende culturen komt direct taalgebruik van de arts over het einde van medische mogelijkheden van de patiënt als een schok over. In verschillende religies kan nooit de arts zeggen of de patiënt dood gaat. Dit is in hun visie voorbehouden aan God/ Allah.
Welke factoren spelen een rol bij de behandeling? Er zijn een groot aantal factoren die een rol spelen bij beslissingen over welke behandeling in de palliatieve fase het meest passend is. Het belang van het kind staat altijd voorop en elk kind dient met waardigheid, respect en privacy behandeld te worden. Zorgverleners overleggen voortdurend met u en met uw kind over de keuze’s en de te nemen stappen. Ze doen dit op een manier die voor u en uw kind begrijpelijk is. Uw mening en wensen en die van uw kind moeten zwaar wegen in afwegingen over alle aspecten van de zorg. Indien nodig biedt men u een second opinion aan.
Bij sommige moslims kan het voorkomen dat men het belangrijk vindt dat de zieke niet te weten komt wat hem of haar mankeert. Zeker als het om een levensbedreigende ziekte gaat. In meer culturen gaat het ‘welzijn’ van de patiënt boven diens (recht op) waarheid. De patiënt wordt beschermd. Dit is helemaal aan de orde als het om een kind gaat. Een woord als ‘kanker’ mag niet vallen.
Doop of ziekenzalving kan voor kind en familie een christelijk ritueel zijn om de onderlinge verbondenheid in liefde tot uiting te brengen en te delen in de verwachting dat deze verbinding tot over de grenzen van het leven standhoudt. De geestelijke verzorging kan hierin een rol vervullen. Maar natuurlijk ligt een geloofsgemeenschap in de buurt nog meer voor de hand, zeker als het kind thuis is.
Close-reading betekent dat een tekst meerdere keren gelezen wordt. Iedere keer wordt er stil gestaan bij een ander leesdoel. Een tekst wordt hierdoor vanuit meerdere perspectieven belicht.
In veel culturen en godsdiensten treft de ziekte van een lid van de familie het geheel. Zo veel mogelijk mensen zijn in moeilijke fases aanwezig. In het ziekenhuis of thuis. Het is hun godsdienstige plicht om ‘er te zijn’. De familie wordt vaak betrokken bij keuzes op medisch-ethisch terrein.
Gezamenlijke besluitvorming is een centraal element binnen de kinderpalliatieve zorg. In de richtlijn kinderpalliatieve zorg is er een hoofdstuk gewijd aan besluitvorming. Hierin wordt een samenvatting gegeven van de bestaande kennis, en er worden 26 aanbevelingen gedaan over de algemene aspecten van het continue proces van gezamenlijke besluitvorming.
Het handvest is een beschrijving van hoe goede kinderpalliatieve zorg er in Europa uit zou moeten zien vanuit perspectief kind, gezin en zorgprofessional.
Hindoestanen kennen vele rituelen die de ziel van de mens begeleiden. Deze voltrekken zich met name in familieverband thuis met de eigen huispandit. Toch kan het goed zijn hiernaar te vragen. De Hindoestanen kennen heel veel afscheidsrituelen die in huiselijke kring voltrokken worden. Het moment van overlijden is zeer belangrijk en moet onmiddellijk gemeld worden aan de huispandit om de te verrichten rituelen te bepalen.
Het hebben en houden van hoop is in veel godsdiensten een godsdienstige plicht. Verlies je de hoop dan zeg je daarmee dat God uiteindelijk niet de touwtjes in handen heeft. In de islam is het een plicht om ook voor een ander de hoop hoog te houden. Beter sterft iemand die denkt dat hij zal genezen – want zijn gemoed zal nog vol verwachting zijn – dan dat iemand zonder hoop en zonder geloof gaat.
Wie ongeneeslijk ziek is en niet meer thuis kan of wil wonen, krijgt in een hospice goede zorg en aandacht in een huiselijke sfeer in de laatste levensfase.
Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) is een onafhankelijk kennisinstituut voor de oncologische en palliatieve zorg.
Voor veel godsdiensten, waaronder de joodse, is het van belang het lichaam na overlijden zo min mogelijk te verstoren.
Anders dan een hospice voor volwassenen, zijn kinderhospices er alleen voor kinderen die doodziek zijn en terminale zorg nodig hebben. Het is een huis waar zieke kinderen korte óf langere tijd kunnen verblijven waardoor ouders en het gezin even rustig op adem kunnen komen terwijl de zorg voor hun kind in professionele handen is.
Een verpleegkundig kinderzorghuis is een huis waar zieke kinderen/jongeren van 0 tot en met 18 jaar, vaak met complexe zorgvragen, (tijdelijk) kunnen verblijven of logeren. De verzorging en verpleging die 24 uur per dag, 7 dagen per week wordt gegeven, staat helemaal in het teken van wat een kind nodig heeft om ondanks de ziekte of beperking zich prettig te voelen.
Een ziekte die hoogstwaarschijnlijk zal uitlopen op een vroegtijdige dood, maar waarbij ook de kans bestaat op langdurig overleving tot aan de volwassen leeftijd.
Aandoening waarbij het kind meestal vroegtijdig dood gaat.
Bijvoorbeeld dat een kind met een kaal hoofd op school snel te horen zal krijgen wat hij of zij heeft.
In het symbool dat voor ouders betekenis heeft, zoals de vlinder, een vogeltje, een libelle, etc., dat zich op specifieke momenten aan de familie laat zien. Maar ook door middel van storingen in elektrische apparaten als de tv of dvd-speler. Deze ervaringen hebben grote betekenis voor de personen die ze meemaken, maar worden niet vanzelfsprekend met buitenstaanders gedeeld uit angst daarin afgewezen te worden.
Voor moslims kan het zinvol zijn om te verwijzen naar of contact op te nemen met een imam om met recitaties uit de koran de overgang van de ziel naar het paradijs zo makkelijk mogelijk te maken. Deze gebeden en recitaties zijn echter geen noodzakelijk ritueel i.t.t. de begrafenisrituelen. In de islam is het belangrijk dat mensen uit de geloofsgemeenschap een rituele wassing , vergezeld door Koranrecitaties, verrichten en het lichaam in een speciaal gewaad wikkelen. Van te voren afstemming over wie wat doet, is gewenst.
Er zijn ook vele niet-godsdienstige afscheidsrituelen, die in veel gevallen spontaan ontstaan, Kinderen en ouders zoeken soms eigen rituelen uit. Bv het samen kijken van de babyfoto’s en herinneringen ophalen aan de vroege kinderjaren.
Weliswaar schrijft de islam voor dat het lichaam in een staat van heelheid aan Allah zou moeten worden teruggegeven, maar het leven gaat altijd voor de leer. Als het leven van een ander in het geding is, is ook orgaandonatie bij leven mogelijk. Op al deze gebieden bestaat echter in de persoonlijke beleving van mensen grote weerstand.
Met partners worden in dit stuk bedoeld: professionals / organisaties / vrijwilligers / bestuurders / patiënten en naasten.
Regio Utrecht betreft de regio’s Noordwest Veluwe, Eemland, Utrecht stad, Noordwest-, Zuid- en Zuidoost Utrecht en Rivierengebied.
Regio Zuidoost betreft de regio’s Oost-Veluwe, Zutphen, Achterhoek, De Liemers, Arnhem, Gelderse Vallei, Zuid-Gelderland, Noordelijke Maasvallei. Oss-Uden-Veghel en ’s Hertogenbosch-Bommelerwaard.
Regio Holland Rijnland betreft de regio’s Zuid-Holland Noord, Midden-Holland, Haaglanden en Delft-Westland-Oostland.
Respijtzorg betekent dat iemand de zorg overneemt van de mantelzorger. Bijvoorbeeld als de mantelzorger op vakantie gaat, of als hij of zij de zorg tijdelijk niet aan kan. Ook logeren of dagopvang is een vorm van vervangende zorg die de mantelzorger ontlast.
De richtlijn ‘Palliatieve zorg voor kinderen’ is een algemene medische richtlijn. ‘Algemeen’ wil zeggen voor alle kinderen met een ziekte of aandoening, niet specifiek een bepaalde groep of bepaalde aandoening. ‘Medisch’ wil zeggen dat het specifiek gaat over hoe symptomen, verschijnselen of klachten behandeld zouden kunnen worden. En dat deze voorgestelde behandeling gebaseerd is op medisch wetenschappelijk onderzoek, dan wel kennis en ervaring van de (medisch)behandelaars.
Bij een somatische aandoening heeft iemand lichamelijke en psychische klachten. Iemand heeft bijvoorbeeld veel pijn en is daar angstig of somber bij.
De taskforce zorgt ervoor dat palliatieve zorg voor kinderen en jongeren sterker wordt vertegenwoordigd binnen de EAPC. Hierdoor kan de EAPC in heel Europa één stem geven voor palliatieve zorg voor alle leeftijdsgroepen. De Taskforce brengt iedereen samen die werkt aan de ontwikkeling en ondersteuning van palliatieve zorg voor kinderen en jongeren.
Het gebruik van de term ‘terminale ziekte’ is vaak verwarrend. Het wordt meestal gebruikt om zowel de kinderen met een levensduurverkortende ziekte aan te duiden, als ook de kinderen met een levensbedreigende ziekte op het moment dat de dood in zicht komt. Sommigen gebruiken de term ‘terminale ziekte’ alleen voor kinderen die in de stervensfase zijn, omdat het moeilijk is om een kind met bijvoorbeeld Cystic Fibrosis of de ziekte van Batten, dat nog in goede doen is, te beschouwen als terminaal ziek
Soms denken mensen dat heftige rouw gelijk staat aan pathologische rouw, maar dat hoeft niet zo te zijn. Rouwen is heel hard werken en dat hoeft niet ongemerkt te gebeuren. Rouwen is bovenal een persoonlijke proces, waarbij het vooral van belang is degene die rouwt niet het gevoel te geven dat hij of zij ‘het’ verkeerd doet. Er is geen protocol voor gezonde rouw.
De volgende 9 ernstige verschijnselen komen vaak voor bij kinderen in de palliatieve fase:
De ‘trage’ vragen ( die geen snel antwoord kennen) zullen daardoor eerder impliciet dan expliciet ter sprake gebracht worden. Men is bezig te overleven en er is niet altijd tijd of ruimte voor bespiegeling.
De wereld blijkt niet veilig, niks en niemand blijkt bescherming te bieden tegen de grootste calamiteiten. Ook God niet. Bij velen roept dit vragen op naar de zin van leven, naar het waarom en waartoe . Vragen of men gestraft wordt of op de proef gesteld. Dit gebeurt niet alleen bij mensen die zich tot een religieuze of levensbeschouwelijke traditie rekenen. Er zijn niet veel mensen bij wie de vragen helemaal niet opkomen naar de zin van wat hen overkomt, de zin van het leven van een kind dat maar zo kort dreigt te zijn en zo getekend door pijn.
Het bewaken van het welbevinden van de patiënt in tijden van crisis is in vele culturen of religies belangrijk. Dit kan betekenen dat je als ouder(s) niet wil dat je kind met het slechte nieuws geconfronteerd wordt. De wijze waarop tegenover het kind daarover gesproken wordt door de zorgprofessional en aan de andere kant door de familie, kan onderling afgesproken worden. Geestelijk verzorgers kunnen daarin handvatten bieden.
De zorg voor jouw kind is gericht op het bevorderen van comfort en niet meer op het veranderen van het ziekteproces. Als een behandeling medisch gezien geen zin meer heeft, of als een (wilsbekwaam) kind behandeling weigert, kan er een moeilijk besluit genomen moeten worden: de behandeling staken, niet starten of beperken. Jullie komen samen tot dit besluit maar uiteindelijk is het de hoofdbehandelaar die deze keuze maakt/moet maken. Uiteraard blijven de zorgverleners zich inzetten zodat uw kind zich zo comfortabel mogelijk voelt.
Ga direct naar
Als ouder van een ernstig ziek kind komt er veel op je af. Vaak is er veel onzeker. Toch moet je beslissingen nemen over de zorg en behandeling van jouw kind. Hoe kijk je naar de toekomst van je kind? Weten de zorgverleners van jouw kind wat je belangrijk vindt voor je kind en waarom je dit vindt? Het kan zijn dat de dokter of verpleegkundige van jouw kind je uitnodigt voor een gesprek om samen over je kind en de toekomst te praten. Samen kunnen jullie ontdekken welke zorg en behandeling bij jullie kind en gezin passen. Je kunt ook zelf om een gesprek vragen. Op deze pagina vind je materialen om je voor te bereiden op zo’n gesprek.
Als zorgverlener van een kind met een ernstige aandoening wil je kind en gezin de beste zorg verlenen op een manier die bij hen past. Daarvoor is het van belang dat je het perspectief van kind en gezin verkent en hen ondersteunt hun eigen voorkeuren en doelen voor toekomstige zorg en behandeling te ontdekken. Wat is voor dit kind en gezin belangrijk? Daarnaast wil je hen ook voorbereiden op de toekomst. Welke mogelijkheden zijn er voor het kind? Waar dienen zorg en behandeling zich op te richten? Wat is er voor dit kind en gezin nodig, ook als het levenseinde nadert? Door met kind en ouders over de toekomst te spreken, kun je samen de zorg afstemmen op de waarden, voorkeuren en doelen van kind en gezin.
Als je een ernstige ziekte of aandoening hebt, wil je graag de zorg en behandeling krijgen die bij jou past en goed voor je is. Mensen om je heen moeten weten wat belangrijk voor je is, zodat ze met je mee kunnen denken. Het is fijn als je ouders dit weten, maar het is ook belangrijk dat je dokter of verpleegkundige dit weet.
Om te ontdekken wat jij belangrijk vindt, is het soms nodig om vooruit te kijken naar de toekomst. Wat vind je belangrijk als het goed met je gaat? Wat vind je belangrijk als het minder goed met je gaat?
Het kan zijn dat je dokter of verpleegkundige je uitnodigt voor een gesprek om samen over jou, je ziekte en de toekomst te praten. Je kan ook zelf om zo’n gesprek vragen.
Lees meer over proactieve zorgplanning in de kindergeneeskunde.
Bekijk de praatkaart en een handleiding om in gesprek te gaan.
Durf jij te vragen en te luisteren naar wat echt belangrijk is?
Lees een interview met Marijke Kars en Meggi Schuiling-Otten over de doorontwikkeling van IMPACT.
Uitleg doel gesprekshandleiding
Wanneer een kind ernstig ziek is, komen er veel vragen en zorgen op ouders en zorgverleners af. Wat is belangrijk voor het kind? Wat zijn de wensen van het gezin
Updates vanuit consortium 1 (UMC Utrecht) en consortium 4 (Radboudumc).
Co-IMPACT bestaat uit consortia die worden geleid vanuit het UMC Utrecht, UMC Groningen en het Radboudumc Amalia kinderziekenhuis. Dit doen zij gezamenlijk met professionals uit de eerste-, tweede- en derdelijnszorg, het Kenniscentrum Kinderpalliatieve Zorg en diverse ouderorganisaties onder voorzitterschap van Stichting Kind & Ziekenhuis. Gezamenlijk geven zij de komende vier jaar voortgang aan de verdere ontwikkeling en implementatie van proactieve zorgplanning.
De vier consortia houden zich o.a. bezig met:
UMC Utrecht (consortium 1) werkt aan vernieuwing van de IMPACT materialen. De afgelopen maanden hebben de onderzoekers uitgebreid en in allerlei vormen gesproken met kinderen, ouders en zorgverleners over de gewenste inhoud en vorm van materialen voor proactieve zorgplanning. Projectleider Jurianne Fahner: "We werken nu aan een praatplaat en gesprekshandleiding die breed inzetbaar is. Daarnaast bereiden we de scholing van zorgverleners voor die in september 2024 start. Het maximum aantal deelnemers is bijna bereikt. We waarderen alle input uit het veld en werken graag samen verder!"
Op de foto: de onderzoekers en promovendi uit consortium 1 en 2.
Het Radboudumc (consortium 4) onderzoekt hoe de samenwerking en communicatie tussen hulpverleners rondom kind en gezin verbeterd kan worden op het gebied van proactieve zorgplanning. Dit onderzoek bestaat uit drie fasen:
"We bevinden ons nu in fase 1, waarin we het zorgnetwerk rondom een kind en zijn gezin onderzoeken. Hierbij richten we ons specifiek op de betrokken hulpverleners en hoe zij informatie delen over proactieve zorgplanningsgesprekken. De voorbereidingen zijn afgerond en de eerste interviews hebben plaatsgevonden", vertelt projectleider Inge Ahout.
Daarnaast doet de groep dossieronderzoek naar kinderen die recent overleden zijn. "We kijken hierbij naar de mate waarin proactieve zorgplanningsgesprekken zijn gedocumenteerd in het medische dossier en of de uitkomsten van deze gesprekken worden gecommuniceerd binnen het zorgnetwerk. Ook onderzoeken we hoe goed de wensen en doelen van ouders zijn gecommuniceerd binnen het zorgnetwerk."
Het doel van beide studies is inzicht te krijgen in de huidige werkwijze: wat gaat er goed en wat kan beter? De resultaten vormen de basis voor het vervolgonderzoek, waarmee proactieve zorgplanning beter wordt geïntegreerd in de kindzorg.Op de foto: de onderzoekers en promovenda uit consortium 4.
Neem dan contact op met: